Develer gerçekten de canlıların yaşadıkları ortama uyum sağlamalarının harika birer örneği, tepeden tırnağa çölde yaşamak üzere programlanmışlar. Öncelikle develer hörgüçlerinde su değil, yağ depoluyorlar, çünki vücut ısıları çok yüksek (41 derece) olduğu için az terleyen bu hayvanların su kaybı da minimum düzeyde. Dolayısıyla uzun çöl yürüyüşlerinde öncelikli ihtiyaçları su değil enerji…o da depodaki (hörgüçteki) yağdan karşılanıyor. Peki vücut ısısı bu kadar yüksek bir hayvana buz gibi suyu içirmek mi, hendek atlatmak mı daha zor? Buyrun :

Demem o ki, yük taşıyıp çalıştıklarında 1 hafta, çalışmayıp dinlendikleri zaman 2 hafta susuz yaşayabilen bu mucize hayvanların asıl sırları, vücut ısılarının yüksek olmasından geliyor (terlemeye başlayana kadar vücut ısılarının 40 dereceye ulaşması gerekiyor). Üstüne üstlük su kaybını azaltmak için, verdikleri nefesteki nemi bile geri alma yetenekleri var! Geceleri uyurken burunları, verdikleri nefesteki nemi geri alıyor. Serinletme sistemleri bununla da bitmiyor; sırtlarındaki kıllar güneşten korumak üzere çok sık ve kalın, buna karşın karınlarındakiler ise ince ve seyrek olduğu için vücut ısısını aşağıdaki gölgeye veriyor böylece yansıma azalıyor. Hele bir de develer geviş getirirken uzun kirpiklerinin arkasından öyle melul melul bakarlar ki, doyum olmaz. Bu uzun kirpikler de boşuna değil tabii; çöllerde sık sık çıkan çöl fırtınalarında gözlerini daha iyi korumak için!

This entry was posted on Tuesday, January 30th, 2007 at 12:49 and is filed under Hayvanatı Kurcalayalım. You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed. You can leave a response, or trackback from your own site.